14.07.2019
14.07.2019

А вы турбуецеся… пра п’яных... на вуліцы?!

logo
Думкі ўслых
106 074
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

Такое ўражанне, што яны ўжо… размнажаюцца. Практычна як аматары цыгарэтнага дыму. Калі выходжу з метро і іду па вуліцы, здаецца, што паліць кожны другі. Калі не ўсе запар. І за пару дзён да заканчэння гэтага працоўнага тыдня пабачыла не адзін сюжэт на тэму «П’яныя ў горадзе». Найбольш здзівіў чацвер! Яшчэ ж не апошні працоўны на тыдні, а столькі людзей нападпітку.

... Выходжу з універсама «Кунцаўшчына» – і бачу, што камусьці ўжо добра. Ці блага. Не разабрацца. Мужчына бамжаватага (даруйце за штамп!) выгляду зручна (зручна???!!!) усеўся на кветачніцу. На вялікую, зробленую з цэменту, засыпаную зямлёй і з раслінамі. Побач, пад нагамі, празрысты пакет з пустой бутэлькай. А сам мужчына, звесіўшы голаў, спіць.

Відаць, яго крыху раней згледзела ў «Кунцаўшчыне» мая каляжанка. Але не ён яе ўразіў, а жанчына, што была побач. Тусавалася. Мужчына ж –памятаем?! – бамжаватага выгляду. А яна – свежая, дагледжаная. Толькі не відавочныя яшчэ, а ледзь улоўныя сляды злоўжывання лёгкім воблачкам… на абліччы. І што тут будзеш рабіць?! Калі кожны, як у песні, «выбірае па сабе».

… Іду ўвечары таго ж дня па Кунцаўшчыне ў накірунку метро. І бачу, як мужчына вядзе пад руку высокага хлопца. І той так хістаецца, што ўтрымаць яго зусім няпроста. Ды яшчэ час ад часу прысядае на газон, каб пакорпацца ў сваім заплечніку. А яго спадарожнік, трохі счакаўшы, цягне хлопца ўверх і зноў вядзе. Як мне падалося, ён цвярозы.

Апранутая гэтая часовая, па ўсім відаць, пАра таксама класічна. Хлопец – у чорным, мужчына – у белым. Ну, і што можна падумаць, гледзячы на іх?!

Вось яны запавольваюць хаду. Мужчына паціскае руку другому, які падышоў да іх. Абганяю і чую толькі ўрывак дыялогу:

– Ой, я яго ведаю! – эмацыянальна кажа той, што падышоў. – Такі, такі і такі… Ды кінь ты яго! Пасядзіць на газоне ды пойдзе…

– Не, ну я хачу яго во давесці дадому, – неяк сарамліва (сарамліва???!!!), але цвёрда кажа той, у белым.

Заканчэння размовы не чую і не азіраюся. Толькі думаю: «Ну вось жа які адказны чалавек! Улічыўшы, што вядзе зусім незнаёмага, а той на добрым такім падпітку». А што б зрабіла я?! У такой сітуацыі (сядзіць п’яны на газоне, яму не блага, проста сядзіць) – прайшла б міма.

… Згледзець п’яных у нашым невялікім правінцыйным Чэрвені – гэта зусім няцяжка. На жаль. Штовечар, і па некалькі штук. Такое ўсё звыклае, што нават апісваць не хочацца. Ну, не валяюцца сёння пад плотам ці ўпоперак дарогі – і тое добра. А што на «душэўныя» размовы з сустрэчнымі цягне, дык гэта дробязі жыцця…

Не трэба выклікаць міліцыю ці «хуткую» (найчасцей звяртаюся да знаёмых, якія там працуюць). А пасля даведвацца ад медработнікаў, як «той, праспаўшыся, аблаяў і біцца кідаўся». Ага. «Дзякуй» у такой сітуацыі дакладна не пачуеш. Усе «алкагольныя» выклікі заканчваюцца аднолькава.

Бо даўным-даўно ўжо дамок у Чэрвені за рэчкай Ігуменкай прымае штодня дзяцей-інвалідаў і маладых інвалідаў, а не п’яніц. І пра тое, што там калісьці змяшчаўся выцвярэзнік, памятае не так ужо і шмат чэрвеньцаў. І яшчэ меней – што за ўтрыманне там людзям даводзілася плаціць, што іх «прабіралі» затым у калектывах. І трапіць туды сапраўды было сорамна і ганебна. А зараз і на пачуцці такія забыліся.

… Дзень наступны. Выходжу па абедзе. І акурат непадалёк ад нашага офіса сядзіць на траўцы маладзён, падпірае парэнчы. Таксама бачна, што не проста так сядзіць, а нападпітку. Ну, сядзіць і сядзіць. На зваротным шляху ўбачыла яго ўжо на нагах: лавіў рэчы, якія літаральна разбягаліся з яго заплечніка. Ці сам дадому дабярэцца, ці і для яго знойдзецца ў «павадыры» хтосьці неабыякавы?

А вось як вы лічыце: што трэба рабіць у такіх сітуацыях? Як правільна? Абыякава праходзіць міма, калі больш-менш бачна, што пагрозы жыццю чалавека няма, проста ён не ў адэкваце… Ці паспрабаваць «прычыніць дабро», рызыкуючы быць накіраваным па вядомым адрасе і не толькі?! Асабліва, калі вы – жанчына, а перад вамі – прадстаўнік супрацьлеглага полу. Хаця жанчыны, як вядома, больш жаласлівыя. І калі яшчэ ёсць такое няшчасце ў сям’і… Дапаможа і паспачувае незнаёмцу.

І размова, заўважце, не пра зіму, калі снежна, марозна, а п’яны ляжыць на зямлі... Як кажуць, праходзілі, ведаем! А пра цяперашні, хаця і не самы гарачы, летні час. І не пра тое, каб праверыць: раптам чалавек не п’яны, а яму дрэнна стала, прытомнасць страціў. А пра тое, дзе ўсё зразумела з першага позірку.

... Штосьці дзіўнае адбываецца. Аматары шкодных звычак сапраўды прырастаюць колькасна з кожным днём?! І што таму прычынай? Жаданне схавацца ад праблем, іх вырашэння?! «Расквеціць» (а насамрэч – наадварот) сваё жыццё?! Адзінае і непаўторнае?! У мяне няма адказу. А ў вас?!

Падпісвайцеся на наш канал у Telegram, групы ў Facebook, «УКантакце», у «Аднакласніках» – і будзьце ў курсе свежых навінаў! Толькі цікавыя відэа на нашым канале YouTube, далучайцеся!

Матэрыялы на сайце bel.24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце bel.24health.by

106 0 74

Рэдактар сайта, журналіст, блогер. Вышэйшая філалагічная адукацыя.Нарадзілася ў вёсцы Клінок Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. З 1980 года жыву ў г.Чэрвень.У 1996 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (дыплом з адзнакай) па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура». З 2003 па 2005 год па ўласнай ініцыятыве вучылася дыстанцыйна ў Еўрапейскай школе карэспандэнцкага навучання, маю пасведчанне аб заканчэнні курсу «Журналістыка».У журналістыцы – з 2001 года. Працавала загадчыкам аддзела пісьмаў і масавай работы, журналістам у газеце «Раённы веснік» (г.Чэрвень), уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда» па Чэрвеньскім, Уздзенскім і Старадарожскім раёнах. Шмат гадоў актыўна супрацоўнічала з газетамі «Звязда», «Голас Радзімы», «Народная газета», «Беларуская ніва», «Беларуская лясная газета», часопісам «Гаспадыня». З 2018 года – рэдактар беларускай версіі сайта «Здаровыя людзі», журналіст, аўтар блога «Думкі ўслых».З’яўляюся адным з аўтараў-укладальнікаў кнігі «Памяць. Чэрвеньскі раён», кніг «Матери Минщины» (абласны праект), «С любовью к детям» (рэспубліканскі праект). Аўтар першага ў Беларусі касмічнага інтэрв’ю (Міжнародная касмічная станцыя-Зямля) з касманаўтам Раскосмасу, ураджэнцам г.Чэрвеня Алегам Навіцкім (газета «Звязда», 2013 г.).Аўтар блогу на платформе bloger.by. У 2018 годзе прызнаная пераможцай першага рэспубліканскага творчага конкурсу на лепшае асвятленне ў сродках масавай інфармацыі і сацыяльных сетках лясной тэматыкі і дзейнасці органа дзяржаўнага кіравання ў намінацыі «За прасоўванне лясной тэматыкі ў сацыяльных сетках». Узнагароджана Дыпломам Міністэрства лясной гаспадаркі.