28.09.2021
28.09.2021

Чаму жабкі буслоў баяцца? (казка)

logo
Адукацыя і выхаванне
100 065
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

Гарачыня стаяла ўжо як не месяц. Такая задуха! Ані расінкі, ані дажджынкі. Усё навокал пачало сохнуць, чэзнуць. Адно машкара мак таўчэ і радуецца, што яе час настаў. Куры і тыя, купаючыся ў гарачым пяску, паразяўлялі сваё дзюбкі, нібы пытаюцца: “Калі ўжо гэта скончыцца?”

Котка Ліза, разамлеўшы ў сваім кажушку, расцягнулася акурат пасярод бабулінай часныковай градкі і спіць. Толькі два буслы-бацькі, што ўжо каторы год жывуць на ваданапаўняльнай вежы за вёскаю, пільнуюць за кожным рухам ў прыродзе і думаюць-мяркуюць як выгадаваць дзетак.

Жабка схавалася ад бусла

Няма дажджу і жабак няма. А двое малых буслянятаў толькі і чакаюць, каб іх пакармілі, а пад’еўшы, соладка спяць ва ўтульным гняздзечку.

Ад спёкі ўсё жывое сцішылася, схавалася. Толькі конікамі і гадавалі буслы сваіх буслянятак. І тых лавіць станавілася ўсё цяжэй – чым больш спякотны быў дзень, тым вышэй тыя скакалі ды мацней стракаталі.

– І калі ж гэта дождж прыйдзе? – апусціў дзюбу ў скрусе бацька-бусел. – Ніводнай жабкі сёння так і не бачыў.

– На досвітку абляці стаўкі ў акрузе і прырэчышча, – раіць бусліха. – Павінны там хавацца.

Дзве жабкі – старэйшая Кхэ-кхэ і маладзенькая Ква-ква – таксама сумавалі без вады ў зацені вербалозу ды алешніку. А раней жа яны вольна скакалі па падворках ды агародах, дзе раслі кусцістыя півоні ды сакавітыя клубніцы.

На паляванне яны выходзілі, як спадала спёка і мінала небяспека патрапіць у драпежныя лапы, рабілася цёмна і таямніча. Такі час для ўсяго жывога ў дзікай прыродзе самы спрыяльны для харчавання. Акрамя буслоў.

А жабкі пачуваліся дужа добра, бо вярнуліся ў агародчык, які штодня паліваўся чалавекам. Ноччу ад зямлі цягнула вільгаццю і прахалодай. З жоўтых, сабраных ў “кошычкі” кветак гаючага дзівасілу падалі на жабак халодныя кропелькі. І ад таго яны набіраліся сілы.

Яшчэ больш цешыліся яны, калі надвячоркам выпадала раса і ў вільготнай траве мігцелі зоркі.

Чаму жабкі буслоў баяцца? (казка)

Вось і цяпер разгаманіліся Кхэ-кхэ і Ква-ква, а іх спеў падхапілі іншыя жабкі. Разбудзілі яны буслоў, у якіх з’явілася надзея на смачны сняданак для дзетак сваіх.

– Вунь там яны, чуеш?

– Так, чую, чую!

Бусел угледзеўся і заўважыў, як акрыялі жытнёвыя каласы. Яны выпрасталіся і ўскінулі свае зярняткі ў неба, усыпанае каляровымі зоркамі, што мігцелі і здаваліся жывымі.

– Хадзіце да нас! – выгукнулі буслы да зорак. – Пасвяціце нам, а мы жабак дзеткам сваім пашукаем.

Але зоркі маўчалі.

– Ква-ква! Я толькі што кузурку вялікую праглынула. Дурненькая прыліпла да майго язычка.

– Не крычы, зоры вунь як свецяць, а буслянка зусім побач, – перасцерагае Кхэ-кхэ сяброўку Ква-ква.

– Добра, добра, але такая прахалода зараз.

– Гэта што. Вось я летась жыла ў стаўку. Там і ручай побач, заўсёды была сытаю. Толькі чырвоная дзюба таго бусла і цяпер перад вачыма стаіць. Доўгая і вострая, быццам джала ці шыла.

– Буслоў яна баіцца! Вунь у мяне ўся спіна ў яго аўтографах. Ты б не так загаварыла, калі б столькі разоў уцякала ад таго цыбатага, – праквакала Ква-ква.

Чаму жабкі буслоў баяцца? (казка)

– Усё вам дрэнна: і халадэча, і залішняя спякота, – азваўся дзівасіл. Ён даваў прытулак жабкам і лічыў сябе кветкай. – А як мы, кветкі, раней раслі на адной гары. Глеба там была неўрадлівая, пясчаная, а калі наляталі сухавеі, высушвалі яе дашчэнту.

– Цяжка вам жылося на гары, – паківалі жабкі.

– Але. І мы знайшлі выйсце: перабраліся ў лясы ды пералескі, а хто і бліжэй да чалавека.

– Мы таксама знойдзем выйсце, – азвалася Кхэ-кхэ. Тут не ўпалюеш ні мухі, ні жучка, ні тлі, бо побач расце пастарнак.

– Ну і што? – не зразумеў Дзівасіл.

– А тое, што гэта расліна выдзяляе рэчыва, шкоднае для мух ды жукоў.

Раптам побач вухнуў пугач – начная сава. Не паспелі жабкі ачомацца ад страху, як праляцеў кажан.

– Якая нявыхаваная птушка! – усклікнула Ква-ква.

– Гэта звярок, даражэнькая, – паправіла Кхэ-кхэ. – І ён палюе на тых жа шкоднікаў, што і мы.

– Усім трэба жыць, – пагадзілася Ква-ква.

– Але. Праўда, выжывае самы дужы, – паківала Кхэ-кхэ. – У прыродзе ўсё збалансавана.

– Усё роўна ад таго цыбатага мы збяжым. Мы ж спрытныя і ўмеем плаваць пад вадою.

– Нешта мы залішне самаўпэўненыя. Давай лепш паспрабуем выклікаць дождж, – прапанавала Кхэ-кхэ.

І жабкі затупалі вакол калодзежа, тройчы яго абскакаўшы.

На золку наляцеў шустры вятрыска, прыгнаў агромністую кашлатую хмару. Бліснула маланка і зашумеў выратавальны цёплы дожджык.

Схамянуліся і кінуліся наўцёкі да рэчкі жабкі. Ім падалося, што ў ранішнім пошуме дажджу крыляе бусел, вышукваючы дзеткам сняданак. І ў лічаныя імгненні Ква-ква і Кхэ-кхэ плылі на белых гарлачыках.

Матэрыялы на сайце bel.24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце bel.24health.by

100 0 65

Жанравы дыяпазон Аркадзя Жураўлёва вельмі шырокі. Яго пяру належаць больш за дзве сотні надрукаваных твораў у літаратурна-мастацкіх выданнях Беларусі і Расіі. Вядомы пісьменнік і як майстра міні-прозы. Яго лірычныя навелы крытыкі назвалі вершамі ў прозе. Аўтар зборнікаў сатыры і гумару «Апалонік для дырэктара» і кнігі сталай прозы «Я жадаю вам дабра...», а таксама сааўтар многіх калектыўных зборнікаў. Казкі Аркадзя Жураўлёва можна было пачуць у вячэрняй «Калыханцы» Беларускага радыё, іншых беларускіх радыёстанцый. Яны неаднойчы гучалі на Усесаюзным радыё. Аўтарскія творы пісьменніка ўвайшлі ў многія калектыўныя зборнікі. Не абмінуў Аркадзь Жураўлёў і такі жанр, як дэтэктыў. Гумарыстычныя і сатырычныя творы пісьменніка рэгулярна друкуе беларускі часопіс сатыры і гумару «Вожык. Яго героі ажылі на сцэнах народных тэатраў краіны. Сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі з 2004 г. Узнагарожданы знакам СПБ «За вялікі ўклад у літаратуру».