19.08.2019
19.08.2019

Дайце мне кропку апоры, і я перавярну сваё жыццё

logo
Хваробы ад А да Я
188 054
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

Працягваем публікацыю інтэрв'ю-знаёмстваў са спікерамі, удзельнікамі эстафеты «У імя жыцця» для анкапацыентаў і іх блізкіх.

Знаёмцеся: Эвеліна Сінкявічуце, урач-псіхатэрапеўт, загадчык медыка-псіхалагічнага аддзялення, працуе ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

Эвеліна, чаму вы абралі прафесію ўрача?

Мне заўсёды падабалася мець стасункі з людзьмі, падтрымліваць, дапамагаць выяўляць негатыўныя думкі і накіроўваць іх у пазітыўнае рэчышча, пераадольваць жыццёвыя перашкоды. Яшчэ са школьных гадоў я выступала гэткім медыятарам у дзіцячых канфліктах, заўсёды старалася быць побач з тым, каму цяжка. Так што прафесію выбірала душой.

Вучылася ў Гродзенскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце на медыка-псіхалагічным факультэце. Вучыцца вельмі падабалася, таму ў 2017 годзе скончыла яго з адзнакай. Універсітэт дае выдатную базу ведаў для таго, каб пачынаць прафесійную дзейнасць.

Інтэрнатуру праходзіла ў РНПЦ псіхічнага здароўя. Гэта быў сапраўды добры старт для мяне. І я вельмі ўдзячная тым сваім пацыентам за давер. А таксама куратарам, загадчыкам аддзяленняў, якія падбіралі гісторыі хвароб, на прыкладзе якіх можна было вучыцца і расці далей у прафесійным плане. У жніўні 2018 года я прыйшла на працу ў РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

Эвеліна Сінкявічуце, урач-псіхатэрапеўт, загадчык медыка-псіхалагічнага аддзялення, працуе ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

У вас вельмі складаная спецыяльнасць, асабліва ўлічваючы, што дзяўчаты ад прыроды эмпаты. Вазьму твой боль – гэта вось якраз пра нас. Ёсць у вас такое? Ці гэта ўсё ж такі прыкмета майстэрства і прафесіяналізму: прымаць, чуць, дапамагаць, але пры гэтым у разумнай меры абстрагавацца ад чужога болю?

У маёй прафесіі важна праходзіць асабістую тэрапію, супервізію, пастаянна навучацца і развіваць свае навыкі. Бо ва ўніверсітэце ствараецца добры падмурак, але на гэты падмурак трэба паставіць сцены, дах, аформіць вокны, дзверы... І гэта тое, да чаго я імкнуся – да прафесіяналізму, майстэрства.

Без дадатковай адукацыі і ўдасканалення псіхатэрапеўт можа быць крывым люстэркам, якое будзе проста даваць парады, рэкамендацыі. Але якраз-такі ўсё парады і рэкамендацыі змяшчаюцца ў самім чалавеку. І, па сутнасці, мая задача, каб чалавек сам прыйшоў да таго, што яму трэба, а не я яму сказала, што яму варта рабіць.

Ці можна ўжо казаць пра якіясьці вашы дасягненні і поспехі ў прафесійным плане?

Пра глабальныя дасягненні пакуль казаць рана. Але досвед фарміруецца штодня, і кожны дзень прыносіць маленькія перамогі. У кожнага чалавека свая гісторыя, яна заўсёды кранальная і вельмі розная.

Хаця, здавалася б, тут усе гавораць пра адно, але кожны – па-свойму, з рознымі акцэнтамі, перажываннямі, мэтамі. Адпаведна, і падыход трэба розны. Калі атрымліваецца яго ўжыць і дапамагчы такім чынам чалавеку – гэта сапраўды маленькі поспех. Пакуль усё атрымліваецца.

Анкапацыент для вас звычайны чалавек ці чымсьці адрозніваецца ад іншых?

Для мяне адрозніваецца, бо з'яўляецца маім пацыентам. Але па-за бальніцай я ніяк не вылучаю людзей з анкалагічнымі захворваннямі. Больш за тое, думаю, што дакучлівае вылучэнне нараджае супраціў і негатыў, бо гэта прадугледжвае пэўную стыгму, стэрэатып.

Калі я выпадкова даведваюся, што сярод майго акружэння хтосьці захварэў, заўсёды імкнуся далікатна падысці да гэтай тэмы і сказаць: калі патрэбна пэўная дапамога, я тут, у мяне ёсць вопыт, і я была б рада дапамагчы... Але не больш. Пытанне здароўя кожнага – гэта вельмі далікатны момант.

Эвеліна Сінкявічуце, урач-псіхатэрапеўт, загадчык медыка-псіхалагічнага аддзялення, працуе ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

Што вас звязвае з грамадскім рухам «У імя жыцця»?

Вялікае жаданне і цікавасць удзельнічаць у жыцці анкапацыентаў, аказваць ім прафесійную дапамогу і інфармацыйную падтрымку. І, вядома, наш лакаматыў – Ірына Жыхар (кіраўнік сацыяльна-асветніцкай установы «Цэнтр падтрымкі анкапацыентаў «У імя жыцця»заўв.В.М.). Яна шмат чаго робіць для анкапацыентаў, хочацца раўняцца на яе, бо яна адкрыта дзеліцца не толькі сваімі арганізатарскімі здольнасцямі, але і сваім досведам анкапацыента.

Чаму для вас важны ўдзел у эстафеце і што вы хочаце данесці сваім пасланнем?

Для мяне ўдзел азначае, перш за ўсё, быць часткай досыць унікальнага мерапрыемства. Усё, што там будзе адбывацца, важнае для любога чалавека, які так ці інакш сутыкаецца з анказахворваннямі. Важна, каб атрымаць інфармацыю і падзяліцца ёю. Так з кожным днём будзе ўсё больш праінфармаваных людзей, што анкапаталогія – не прысуд, ёсць магчымасць дапамогі і падтрымкі на ўсіх этапах захворвання і аднаўлення.

Лекцыя будзе пра эмоцыі: як яны нараджаюцца ў нашым целе, жывуць і як нас пакідаюць; што з намі адбываецца пад уздзеяннем эмоцый; ці трэба іх кантраляваць, выказваць ці, наадварот, падаўляць. Інфармацыя, спадзяюся, будзе карысная не толькі анкапацыенту, але і яго сваякам, сябрам, тым людзям, якія забяспечваюць догляд пацыента... Бо эмоцыі ёсць у кожнага.

Што для вас значыць выраз «Перамагчы рак»?

Прызнаць, што хвароба ёсць, і навучыцца з ёй жыць. Мне здаецца, гэта і ёсць перамога.

Эвеліна Сінкявічуце, урач-псіхатэрапеўт, загадчык медыка-псіхалагічнага аддзялення, працуе ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

50% поспеху ў лячэнні і рэабілітацыі залежыць ад пазітыўнага настрою. Ці так гэта?

Настрой важны. Але ўмераная трывога, некалькі зніжаны настрой дарэчы, галоўнае, каб яны не ўплывалі на функцыянаванне чалавека. Калі ён не здольны нармальна спаць, апетыт губляе, адчужаецца ад сваякоў і блізкіх, закідвае хобі і замыкаецца ў сабе, тады гаворка, магчыма, ідзе пра дэпрэсію і ёсць неабходнасць прафесійнай дапамогі.

Вельмі важна знаходзіцца ў кантакце з рэальнасцю. А яна такая, што чалавек насамрэч працягвае жыць. І калі кантакт з навакольным светам ёсць, чалавек больш атрымлівае інфармацыі, больш узаемадзейнічае з іншымі людзьмі, а значыць, атрымлівае больш падтрымкі ва ўсіх відах.

Таму пазітыўныя думкі – гэта добра. Але пазітыў павінен быць здаровым. Нельга прымушаць сябе быць шчаслівым у любой сітуацыі. Трэба заставацца самім сабой.

Вам знаёмы сіндром эмацыянальнага выгарання або ёсць пэўны шчыт, абарона ад негатыўных эмоцый?

Я іх не назапашваю, таму сіндрому няма.

Мая работа з пацыентам – гэта не проста гутарка, як можа падацца старонняму. Гэта больш тэхнічна, працэсуальна. У яе ёсць свае правілы, этыка і тонкасці, якім доўга навучаешся. Яна складаецца з прыёмаў і ведаў з розных псіхатэрапеўтычных дысцыплін.

Можна трымацца ў баку ад чалавека, але тады я не змагу яму дапамагчы. Можна паглыбляцца ў чалавека, але тады я таксама не змагу яму дапамагчы. Гэта штосьці паміж, калі атрымліваецца дапамагаць, не нашкодзіўшы сабе.

Эвеліна Сінкявічуце, урач-псіхатэрапеўт, загадчык медыка-псіхалагічнага аддзялення, працуе ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

Але ў вас жа, напэўна, бываюць і цяжкасці, і дрэнны настрой. Што дапамагае спраўляцца з імі?

Жыццёвая ўстойлівасць. У першую чаргу гэта сям'я і стасункі. У прафесійнай супольнасці я знаёмлюся з рознымі людзьмі, чую іх досвед (асабісты, прафесійны) і атрымліваю ад іх падтрымку. У мяне выдатная атмасфера ў калектыве, я заўсёды іду на працу з задавальненнем. Усё гэта разам і надае мне ўнутраную ўстойлівасць.

У вас ёсць любімы аўтар, кніга?

Я шмат чытаю, прафесія такая. Але калі казаць пра любімага аўтара... Яшчэ падчас вучобы, на 2 ці 3 курсе ўніверсітэта, я захаплялася Ірвінам Яломам, перачытала ўсе яго кнігі. Гэта псіхатэрапеўт, які піша ў папулярызаваным ключы. Перачытваючы яго, штораз знаходжу штосьці новае і каштоўнае для сябе.

А час на хобі застаецца?

Я гуляю ў інтэлектуальныя камандныя гульні, так званыя квізы. Яны праходзяць у афлайн-рэжыме. Каманды складаюцца з людзей розных прафесій, 2-3 разы на тыдзень па вечарах мы збіраемся ў якой-небудзь з устаноў Мінска і адказваем на цікавыя пытанні, атрымліваем балы, сапернічаем.

Нягледзячы на тое, што ў мяне дастаткова інтэлектуальная і эмацыянальная праца, падчас гульні я расслабляюся. Пытанні датычацца розных сфер і галін ведаў. Гэта штосьці накшталт «Што? Дзе? Калі?», «Брэйн-рынг», «Адгадай мелодыю», «Свая гульня» адначасова. Заўсёды атрымлівала задавальненне ад такіх тэлеперадач.

Эвеліна Сінкявічуце, урач-псіхатэрапеўт, загадчык медыка-псіхалагічнага аддзялення, працуе ў Рэспубліканскім навукова-практычным цэнтры анкалогіі і медыцынскай радыялогіі.

Ваш герой з рэальнага жыцця, на якога раўняецеся?

Мая мама. Яна анкапацыент. У яе рак малочнай залозы. І ў яе быў рэцыдыў. Але пасля хваробы з'явілася кропка апоры. Ведаеце, як кажуць: дайце мне кропку апоры, і я перавярну зямлю. Дакладна гэтак жа: дайце мне кропку апоры, і я перавярну сваё жыццё. Гэта якраз пра маю маму.

Бо пасля таго, як яна захварэла, яна зрабіла тое, пра што марыла ўсё жыццё: пачала пісаць карціны і атрымлівае ад гэтага велізарную асалоду. Я вельмі люблю сваю маму і ганаруся ёй.

Але не магу сказаць, што гэта яе хвароба паўплывала на тое, што я працую з анкапацыентамі. Гэта мой асабісты выбар. І ўсё ж дакладна многае ў працы будую на тым досведзе, які атрымала, з'яўляючыся дачкой анкапацыенткі. І гэта якраз не тое, чаму мяне вучылі ва ўніверсітэце. А тое, чаму мяне навучыла жыццё.

Фота – Віталь Гіль.

Матэрыялы на сайце bel.24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце bel.24health.by

188 0 54

Журналіст. Вышэйшая адукацыя. Сябра Беларускага саюза журналістаў. Стаж працы ў прафесіі – 20 гадоў. Беларуска. Нарадзілася ў г.Ганцавічы Брэсцкай вобласці. У 2001 годзе скончыла факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Журналістыка». Працавала спецыяльным карэспандэнтам аддзела эканомікі газеты «Беларуская ніва», аглядальнікам аддзела пісьмаў, аглядальнікам аддзела сацыяльных праблемаў газеты «Савецкая Беларусь» (зараз – «Выдавецкі дом «Беларусь сёння»). З 2016 года – карэспандэнт уласны аддзела інтэрнэт-праектаў РУП «Рэдакцыя газеты «Медыцынскі веснік». З 2000 года з'яўляецца сябрам Беларускага саюза журналістаў (БСЖ). У 2002 годзе стала лаўрэатам прэміі БСЖ за лепшую журналісцкую працу. У 2017 годзе – лаўрэатам прэміі БСЖ «Залатое пяро».