4 Лістапада
04.11.2020

Эх, шкада, што маска – не процівагаз…

logo
Думкі ўслых
0 0 21
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

… з сумам думаю штодня, калі альбо даводзіцца літаральна праходзіць скрозь строй курцоў, альбо ў чаканні сваёй маршруткі намотваць кругі вакол аўтобуснага прыпынку, на якім тыя зручна ўладкаваліся з цыгарэтамі. І кажы-не кажы, што гэта ўвогуле-то забаронена – паліць на аўтобусных прыпынках і не толькі… Рэакцыі – нуль. А маска, якую нашу зараз, у перыяд пандэміі каранавіруса, на жаль, выдатна прапускае тытунёвы дым…

Пасіўнае курэнне. Дым праз маску.

Памятаеце, як марыла гераіня Надзеі Румянцавай Тося Кісліцына ў фільме «Дзяўчаты»?! «Вось іду я прыгожая па вуліцы, а ўсе сустрэчныя хлопцы так і слупянеюць, а якія слабейшыя – так і падаюць, падаюць, падаюць і самі па сабе ў штабелі ўкладваюцца!» Вось і ў мяне ёсць мара, толькі крыху іншая…

Як іду я ў звычайнай тканевай масцы па вуліцы, а ўсе курцы яшчэ здалёк, метраў за 10-20 да мяне, так і выкідваюць цыгарэты, так і выкідваюць… 🙂 Папярэдне іх затушыўшы і не пад ногі, вядома ж…

Жарты жартамі, але ж надакучыла той дым глытаць і рабіцца пасіўным курцом мімаволі – ну проста сіл няма!!!

Пасіўнае курэнне. Паліць не па ўласным жаданні.

Той, хто больш-менш культурны, скажам так, сам адыходзіць падалей ад людзей на аўтобусным прыпынку. Іншы, заўважыўшы, як я дэманстратыўна закочваю вочы пад лоб і махаю перад маскай рукой, можа таксама адысціся.

Але большасць робяць выгляд, што яны тут адны і вакол ну зусім нікога няма… А тытунёвы дым – абсалютна бясшкодная і прыемная рэч… Як водар ваніліну. Не, не і яшчэ раз – не! Для ўсіх, каму незразумела… 🙁

«Няўжо ты ўсё роўна дым адчуваеш?! У цябе ж – маска…» Ну дык маска ж… Якая прапускае паветра. Інакш як мне дыхаць?! Не процівагаз, на жаль. Які тое ж паветра фільтруе… А было б, мусіць, нядрэнна. Але толькі ў гэтым плане. У плане ж эстэтычнага выгляду і зручнасці… Бр-р-р-р-р-рр!

Пасіўнае курэнне. Калі абароніць процівагаз.

Прыгадваю нашу школу, дзе яшчэ за савецкім часам на занятках па пачатковай ваеннай падрыхтоўцы (ПВП) мы павінны былі надзець процівагаз на час.

Звычайна, калі штосьці не ладзілася, напрыклад, на ўроках фізкультуры, ты пры жаданні прыходзіш у спартыўную залу і трэніруешся, пакуль ні пачне атрымоўвацца. Так, напрыклад, падчас вучобы ў Магілёўскім педвучылішчы ў мяне было з практыкаваннямі на брусах. Таму з сяброўкамі хадзілі ўвечары ў спартыўную залу і змаглі-такі навучыцца! Затым наша выкладчыца фізкультуры нават на спаборніцтвы настойліва запрашала! 🙂

Што ж тычыцца процівагазу… Нават жадання не было – патрэніравацца дадаткова, каб усё ж укласціся ў той час. І не памятаю, выканала ў рэшце рэшт нарматыў ці не… 🙂 Але нелюбоў да процівагаза ў мяне дакладна са школьных часоў. Таму няхай лепей яго… курцы самі носяць, а не я!

Пасіўнае курэнне. Дым у процівагазе.

Таксама ўсмешку выклікаюць і тыя таварышы, якія быццам і носяць ахоўную маску ў перыяд пандэміі, але пры гэтым выходзяць пакурыць. Значыць, узяліся бруднымі рукамі за маску, ссунулі з твару, пакурылі, яшчэ больш бруднымі рукамі нацягнулі на нос (а то і так пайшлі)…

А цяпер адгадайце, колькі за гэты час вірусаў да вас прыляцела?! І маска ваша ў такім выпадку – камуфляж, і не болей. А тады – «маскі не дапамагаюць, не абараняюць». Вядома ж!

«Ды што табе ўсё карціць, каб усе паліць кінулі?!» – бывае, пытаюцца ў мяне. Дык вось карціць, бо гэта і для мяне шкодна, тлумачу. А калі б толькі шкода самому курцу… Дык труцьцеся, калі сябе не шкада…

Гэтак і з каранавірусам, між іншым. Чаму засцерагаемся? Чаму не хочам перахварэць, хаця нам так часта нагадваюць пра неабходнасць выпрацоўкі калектыўнага імунітэту? Бо невядома, як гэта адаб’ецца на арганізме. І асабліва – на арганізме родных з групы рызыкі, калі жывем разам… І ніхто зараз прадбачыць гэтага не можа – ні сам чалавек, ні медыкі, ні навукоўцы.

Каранавірус.

Вось і ходзім у масках, вось і мыем рукі з мылам альбо апрацоўваем антысептыкам. Трымаем сацыяльную дыстанцыю… І былі б не супраць падаленай працы…

Не маніякальна. Не! Бо якраз-такі тыя, хто маніякальна, і хварэюць. Вось такі парадокс. Усяго павінна быць у меру. Нават страху. Калі атрымліваецца. І ўсё ж пры паведамленні пра новых захварэлых з бліжэйшага акружэння робіцца ніякавата. А можа і стрэс бабахнуць па галаве… Бо толькі збярэшся адэкватна зрэагаваць, у меру, а арганізм ужо – ба-бах! Лавіце рэакцыю дрыжыкаў па целе…

Дык вось да чаго я ўсё гэта пішу? Давайце ўсё ж паважаць адно аднаго. Асабліва там, дзе хтосьці хоча засцерагчыся – ад пасіўнага курэння, ад заражэння каранавірусам… Кожны з нас, таварышы курцы, мае права на чыстае паветра! Хіба ж не?! І асабіста ў мяне гэта – проста чарговы крык душы…

Матэрыялы на сайце 24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце 24health.by.

0 0 21

Рэдактар сайта, журналіст, блогер. Вышэйшая філалагічная адукацыя. Нарадзілася ў вёсцы Клінок Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. З 1980 года жыву ў г.Чэрвень. У 1996 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (дыплом з адзнакай) па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура». З 2003 па 2005 год па ўласнай ініцыятыве вучылася дыстанцыйна ў Еўрапейскай школе карэспандэнцкага навучання, маю пасведчанне аб заканчэнні курсу «Журналістыка». У журналістыцы – з 2001 года. Працавала загадчыкам аддзела пісьмаў і масавай работы, журналістам у газеце «Раённы веснік» (г.Чэрвень), уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда» па Чэрвеньскім, Уздзенскім і Старадарожскім раёнах. Шмат гадоў актыўна супрацоўнічала з газетамі «Звязда», «Голас Радзімы», «Народная газета», «Беларуская ніва», «Беларуская лясная газета», часопісам «Гаспадыня». З 2018 года – рэдактар беларускай версіі сайта «Здаровыя людзі», журналіст, аўтар блога «Думкі ўслых». З’яўляюся адным з аўтараў-укладальнікаў кнігі «Памяць. Чэрвеньскі раён», кніг «Матери Минщины» (абласны праект), «С любовью к детям» (рэспубліканскі праект). Аўтар першага ў Беларусі касмічнага інтэрв’ю (Міжнародная касмічная станцыя-Зямля) з касманаўтам Раскосмасу, ураджэнцам г.Чэрвеня Алегам Навіцкім (газета «Звязда», 2013 г.). Аўтар блогу на платформе bloger.by. У 2018 годзе прызнаная пераможцай першага рэспубліканскага творчага конкурсу на лепшае асвятленне ў сродках масавай інфармацыі і сацыяльных сетках лясной тэматыкі і дзейнасці органа дзяржаўнага кіравання ў намінацыі «За прасоўванне лясной тэматыкі ў сацыяльных сетках». Узнагароджана Дыпломам Міністэрства лясной гаспадаркі.