19.04.2022
19.04.2022

Ганарысты Каромысел (казка)

logo
Адукацыя і выхаванне
84 054
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

На шыю сеў і ножкі звесіў»

Пагаворка

Ганарыцца Каромысел:

– Глядзіце ўсе, які я важны! У Гаспадыні на карку сяджу, а яна мяне па вуліцы носіць! Каб не дакучлівыя Вёдры – то парожнія, то з вадою – можа, я і вышэй куды забраўся, пад самае сонца ўзляцеў!

Вырашыў Каромысел пазбавіцца дакучлівага суседства. Ножкамі матляе, пустымі Вёдрамі грыміць, з поўных ваду разлівае – Гаспадыня не можа садурацца са сваёй ношаю!

Ганарысты каромысел

– Ды што гэта робіцца, – усердзілася, – вёдры нейкія наравістыя зрабіліся! – ды ў кладоўку іх паставіла.

Вёдрам крыўдна, а Каромысел цешыцца. Стаіць у сенцах і ўяўляе сябе ў нябеснай высі: можа, птушкай, можа, вялікім каляровым балёнікам, а можа нават і рэактыўным самалётам!

Але тут цапу-лапу – Гаспадыня і Каромысел ў цёмны кут паставіла. Хоць ваду калодзезную любіла і з каромыслам грацыю сваю трэніравала, але, раз такія непярэліўкі, да студні хадзіць перастала: вадаправод жа ў хаце!

Казачныя вёдры

Хутка надакучыла Каромыслу у цёмным куце стаяць. Як усе паснулі, выбраўся на двор – прыгодаў шукаць.

Адразу ж разагнаўся і з ганку падскочыў – увысь, да зорак! Але палёт атрымаўся кароткі – бразнуўся Каромысел вобземлю, плечы выцяў, на ілбе гуз набіў.

Ляжыць, аглядаецца – што яшчэ прыдумаць?

Аўтамабіль у дворыку

У двары Аўтамабільчык стаіць.

Кінуўся Каромысел да яго, дзверы адчыніў, на месца кіроўцы ўсеўся:

– Паехалі, – падбівае Аўтамабільчык, – пакуль Гаспадар спіць, пакатаемся!

– Бач ты, які спрытны! – не ўхваліў Аўтамабільчык задуму. – Пасведчанне вадзіцельскае маеш?

– Не, – сумеўся Каромысел.

– Ну дык спачатку, як і Гаспадар, курсы прайдзі, на правы здай, а тады ўжо за руль лезь! – Аўтамабільчык выштурхнуў Каромысел з салону і дзвярыма бразнуў.

Матацыкл для гаспадара

Проста ля Матацыкла апынуўся зрынуты Каромысел.

– Можа, з табой, сябра, пакатаемся?

– Які я табе сябра! – абурыўся Матацыкал. – Хіба ты ўмееш мною кіраваць?

– А што там умець! За руль трымайся ды на педалі цісні!

– Вось такія вісусы і ламаюць сабе рукі-ногі, разбіваюць галовы! Навучыцца трэба, «кіроўца», перш чым за руль садзіцца і на дарогу вылазіць!

Ганарысты каромысел

Надзьмуўся Каромысел: паўсюль шэрасць, рызыкантаў няма! Аж бачаць: Ролікавыя Канькі ля ганка стаяць.

– А на вас катацца таксама толькі з правамі можна?

– Не, – кажуць Канькі, – можна без правоў. Але ўмець усё адно трэба.

Дзе там пра ўмельства Каромысел будзе слухаць! На ногі канькі ўссунуў і выкаціўся за вароты!

Ой, завялікія Каромыслу канькі гаспадарскага сына Сцёпкі! І тармазіць Каромысел зусім не ўмее. Я-а-а-ак разагнаўся! Я-а-ак паляцеў ад варот на самы канец вёскі! Хаты абапал дарогі мігцяць, неба наперад імкнецца – не Каромысел, а праўдзівая ракета!

Каромысел. Казка

Толькі ў космасе сябе ўявіў, на ўсёй сваёй звышгукавой хуткасці я-а-ак урэзаўся ў Калодзеж! Канькі – на адзін бок, сам – на другі. Ляжыць, ледзь дыхае.

– Ці жывы? – захваляваўся Калодзезны Журавель і пырснуў сцюдзёнай вадою Каромыслу проста ў твар.

Ачомаўся Каромысел, сеў, вакол паглядае.

– О, братка, стары знаёмы! – гукнуў разбуджаны аварыяй Калодзеж. – Як сам, як Вёдры, як Гаспадынька маецца? Нешта даўно яе не відаць, ці не захварэла? Адна яна з усёй вёскі і прыходзіла па маю ваду – жыў я, вада жывой была. А калі не чэрпаць – затхне, прападу…

Казачны калодзеж

Маўчыць Каромысел, пачырванеў. Добра, што ноч, не бачаць гэтага ні Калодзеж, ні Калодзежны Журавель.

– Прыйдзем заўтра ж! – абяцае. – Гаспадыні крыху нездаровілася, дык Вёдры адпачынак узялі, а я вось на курсы катання на Ролікавых каньках запісаўся.

– Будзем чакаць! – узрадаваўся Калодзеж.

Сорамна Каромыслу, што давялося ілгаць. Яшчэ горш праз тое, што разлад з Вёдрамі і Гаспадыняй усчыніў. Падняўся ён з зямлі, канькі падабраў, адвітаўся, падзякаваў за спрыянне ў цяжкую хвіліну – і дахаты.

Ціхенька ў сенцы ўвайшоў, Вёдры з кладоўкі вынес, ля дзвярэй паставіў і сам побач уладкаваўся.

– Перапрашаю, – кажа Вёдрам, – не трымайце зла! Давайце зноў працаваць разам!

Ганарысьы каромысел

Вёдры не зласлівыя, даравалі – таксама без працы занудзіліся. І за прыяцеля рады, што адумаўся – разам раніцы чакаюць.

Выйшла Гаспадыня ў сенцы на досвітку. Убачыла Каромысел з Вёдрамі проста ў дзвярах – за вадой да калодзежа збірацца стала. І вады сцюдзёнай захацелася, і прайсціся па вёсцы на досвітку так радасна! Усклала Каромысел на плечы, вёдры ўзяла – і рушыла звыклай дарогаю.

Ідзе сабе без прыгод: Каромысел ціхі стаў, больш не ладзіць фокусаў з Вёдрамі. І не задаецца, хоць зноў сядзіць у Гаспадыні на карку.

Казачны калодзеж

За мінулую ноч ён шмат чаго перадумаў. Не перастаў пазіраць у неба і ўяўляць сябе то балёнікам, то рэактыўным самалётам, то птушкай – і цягнуцца ўвысь... Толькі цяпер мары яго рабілі Вёдры з вадой лягчэйшымі, а шлях Гаспадыні – спакойным і радасным.

Матэрыялы на сайце bel.24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце bel.24health.by

84 0 54