13.01.2019
13.01.2019

І зноўку – з надыходзячым!

logo
Думкі ўслых
132 023
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A
Вось калі б не было ў нас такой магчымасці – двойчы сустракаць Новы год, – яе трэба было б абавязкова прыдумаць, праўда?! Бо дзень народзінаў мы святкуем, як спяваецца, у песні, толькі раз… на год. Зрэшты, хтосьці ўмудраецца і два. Скажам, каляндарны і сапраўдны. А тут прайшло прыемнае і вясёлае свята, а праз два тыдні… святкуйма зноў! Стары Новы год на падыходзе!

…Не ведаю, чаму, але апошнім часам сустракаць Стары Новы год люблю нават болей, чым сам Новы-Новы. Мо, таму, што не трэба ўжо гэтак спяшацца, каб паспець зрабіць усё як след да апоўначы, максімальна падрыхтавацца. «Як усе», «бо так прынята», «як Новы год сустрэнеш, так яго і правядзеш»… Ніхто ж не хоча сустрэць яго «няправільна»?!

А мо, прычына ў тым, што гэтым разам мы ўжо не чакаем 00.00, бо часцей за ўсё пярэдадзень Старога Новага года выпадае на дзень, за якім надыходзіць працоўны… Вось як сёлета.

Прыемна святкаваць яшчэ і таму, што склаліся ўжо 13 студзеня свае традыцыі, якія даспадобы ўсім сямейнікам. І сёння (спадзяюся) нас чакае той самы ўтульны таямнічы вечар, калі можна зрабіць усё нетаропка, так, як хочаш сама.

Стары Новы год – бы яшчэ адзін шанц. Прыгатаваць тое-сёе да святочнага стала. Прыгадаць год мінулы, падсумаваць яго вынікі, што практычна ніколі не паспяваю чамусьці зрабіць 31 снежня. І, нарэшце, загадаць самае таемнае жаданне. Так, яшчэ адно… Чаму б і не? А яшчэ ж у ноч з 13-га на 14-га можна варажыць!

Мы настолькі прывыклі да існавання гэтага свята, што ўжо нават і не прыгадваем, што ў самім яго з’яўленні, выкліканым пераходам на новы каляндар, іншую сістэму летазлічэння, няма нічога казачнага. Так ужо склалася, што таямнічыя рысы яно набыло бы само па сабе.

Падкрэсліваючы ўрачыстасць моманту, нават слова «Стары» ў гэтым словазлучэнні раз-пораз пішам з вялікай літары, як назву. Хаця гаворыць яно толькі пра тое, што гэта – Новы год па старому стылю.

…Вось так сядзіш за святочным вечаровым сталом (найчасцей – невялікім столікам), удыхаеш смачны водар хвоі (галінкі ў букетах яшчэ стаяць!) і мандарынаў, глядзіш любімы фільм – і душу напаўняе спакой, любасць, дабрыня і адчуванне такога шчасця, якое рэдка наведвае ў будзённым колазвароце падзей. І ты імкнешся затрымаць гэтыя хвіліны, каб пасля яшчэ доўга з прыемнасцю прыгадваць іх, падтрымліваючы сябе, калі робіцца раптам зусім сумна.

Паводле некаторых даследчыкаў беларускай народнай творчасці, навагоднюю ёлку трэба выносіць з хаты да захаду сонца 13 студзеня. Маўляў, так яна забярэ з сабой усю адмоўную энергетыку. Але асабіста мне сумнай падаецца такая традыцыя.

Якое ж святкаванне Новага года, няхай сабе і другі раз, увечары, а не апоўначы, без такога важнага атрыбута? Яркая мішура, прыгожыя цацкі, мігценне гірлянды… Не, не згодна абыходзіцца без ёлкі ў ноч Старога Новага года! Тым больш, што найчасцей яна ў мяне – штучная! Так што… Няхай сабе стаіць. Да Вадохрышча…

Зрэшты, сустракаем мы Стары Новы год ці не, а ён жа ўсё роўна прыходзіць. Як і 1 студзеня. І – праляціць імкліва. Гэтак жа незаўважна, як і два першыя тыдні года Новага-Новага. І мы звыкла ўцягнемся ў шэрыя будні, далёка на антрэсолі схаваем штучныя ёлкі, цацкі і гірлянды. Бывайце, навагоднія святы!

А па заканчэнні лета, з наступленнем дажджлівай восені зноў пачнём марыць пра іскрысты снег, якога сёлета асабіста ў нас поўна, калючую прыгажуню, таемнасць галоўнай ночы…

Але ўсё гэта будзе потым. А сёння мы яшчэ – святкуем! Таму з надыходзячым Старым Новым годам вас, шаноўныя сябры! Будзьце здаровымі, вясёлымі, каханымі, шчаслівымі! Няхай спраўдзяцца ўсе вашы таемныя жаданні і самыя найлепшыя пажаданні!

…А вы святкуеце Стары Новы год?

Матэрыялы на сайце 24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце 24health.by.

132 0 23

Рэдактар сайта, журналіст, блогер. Вышэйшая філалагічная адукацыя.Нарадзілася ў вёсцы Клінок Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. З 1980 года жыву ў г.Чэрвень.У 1996 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (дыплом з адзнакай) па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура». З 2003 па 2005 год па ўласнай ініцыятыве вучылася дыстанцыйна ў Еўрапейскай школе карэспандэнцкага навучання, маю пасведчанне аб заканчэнні курсу «Журналістыка».У журналістыцы – з 2001 года. Працавала загадчыкам аддзела пісьмаў і масавай работы, журналістам у газеце «Раённы веснік» (г.Чэрвень), уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда» па Чэрвеньскім, Уздзенскім і Старадарожскім раёнах. Шмат гадоў актыўна супрацоўнічала з газетамі «Звязда», «Голас Радзімы», «Народная газета», «Беларуская ніва», «Беларуская лясная газета», часопісам «Гаспадыня». З 2018 года – рэдактар беларускай версіі сайта «Здаровыя людзі», журналіст, аўтар блога «Думкі ўслых».З’яўляюся адным з аўтараў-укладальнікаў кнігі «Памяць. Чэрвеньскі раён», кніг «Матери Минщины» (абласны праект), «С любовью к детям» (рэспубліканскі праект). Аўтар першага ў Беларусі касмічнага інтэрв’ю (Міжнародная касмічная станцыя-Зямля) з касманаўтам Раскосмасу, ураджэнцам г.Чэрвеня Алегам Навіцкім (газета «Звязда», 2013 г.).Аўтар блогу на платформе bloger.by. У 2018 годзе прызнаная пераможцай першага рэспубліканскага творчага конкурсу на лепшае асвятленне ў сродках масавай інфармацыі і сацыяльных сетках лясной тэматыкі і дзейнасці органа дзяржаўнага кіравання ў намінацыі «За прасоўванне лясной тэматыкі ў сацыяльных сетках». Узнагароджана Дыпломам Міністэрства лясной гаспадаркі.