23.08.2020
23.08.2020

Млынар, мука… Бісквіт! :)

logo
Думкі ўслых
0 074
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

Цікавыя ўсё ж супадзенні надараюцца… А можа, так спецыяльна было задумана ці зроблена… У беларускім народным календары 23 жніўня – Лаўрэн, свята млынара: «На Лаўрына сьпяшайся да млына». А ў іншых – Сусветны дзень бісквіта, альбо Дзень бісквіта. Млынар, мука… І вось – бісквіт!

Млынар. Свята млынара. Старажытны млын.

Эх, усё ж нікуды не дзенешся ад рэцэпта, які толькі згадвала ў аповедзе пра Яблычны Спас… Падзялюся, вядома ж, але трохі пазней. Толькі дамаўляемся! Калі хтосьці лічыць, што гэта не бісквіт, не сапраўдны бісквіт, зусім не бісквіт і г.д… Той не чытае… А калі хтосьці пячэ па такім жа рэцэпце… Сябры! 🙂

А вось вельмі цікава ў наш час пабываць на млыне, нават калі гэта проста, так бы мовіць, музейная пабудова. Вы былі? Я дык – не раз. І штосьці ёсць у тых драўляных будынках заваблівае… Таямніца якаясьці, подых гісторыі… Я ўсё гэта там так выразна адчувала!

Вядома ж, цікава было б пабываць на старажытных млынах, якія працуюць… Ветраным і вадзяным… Паслухаць, як рыпяць цяжкія жорны… Паназіраць, як тонкім альбо шырокім струменем сыплецца мука… Во дзе сіла трэба была млынару! І здароўе, вядома ж… А вы б пайшлі ў млынары?! 🙂

Але-але… Толькі падчас леташняга падарожжа ў Гервяты мы задумліва пастаялі на мосце ды паназіралі за вадаспадзікам, які яшчэ ў мінулым стагоддзі круціў там якраз-такі жорны вадзянога млына…

Млынар. Свята млынара. Вадзяны млын у Гервятах.

Будынак, які захаваўся дагэтуль, пабудаваны ў 1914-ым годзе. Кажуць, што мясцовыя старажылы даўней маглі распавесці пра свой вадзяны млын у падрабязнасцях. І тое, што пабудаваў яго мясцовы пан Дамейка. І што мелася ў ім сучаснае абсталяванне, якое палягчала ручную працу. І нават самага тонкага памолу атрымлівалі муку! Уяўляеце, якія смачныя з яе пякліся бісквіты?! 🙂

Магчыма, і іх прапануюць наведвальнікам кавярні, якая размешчаная зараз у старажытным будынку. Шкада, што мы не мелі часу туды зазірнуць. Дарога клікала. І так цемначы вярталіся здалёк дадому… Ды яшчэ незапланавана завіталі ў Крэва, бо дужа хацелася зноўку там пабываць… Рэспект брату, які быў за рулём!

Але ж да бісквіту… Альбо, як даўней казалі, бісквітаў… Ці ведаеце вы, што іх гісторыя пачынаецца ў Англіі? І што тады гэта былі так званыя карабельныя бісквіты альбо марскія сухары, якія фактычна нічога не мелі агульнага з бісквітам сучасным. Не, мусіць, мелі ўсё ж – адмысловы смак… Бо недарэмна ж у свой час у Англіі вырашылі, што бісквіты дастойныя таго, каб з’явіцца на каралеўскім стале…

Што было вызначальным для іх на той час? Паколькі ў рэцэпце не мелася сметанковага масла, карабельныя бісквіты доўга не псаваліся. Да таго ж, іх яшчэ падсушвалі. І нават пры доўгім захоўванні (а плаванне магло доўжыцца месяцамі) на іх не з’яўлялася плесня. А яшчэ яны былі наяднымі і не займалі шмат месца.

Ну, а пазней бісквіты ператварыліся ў вельмі смачныя і пяшчотныя торты ды пірожныя, якімі і мы іх ужо ведаем і любім!

Зрэшты, у кожнага віду цеста – бісквітнага, пясочнага, дражджавога і г.д. – ёсць свае аматары і тыя, хто не есць адно ці другое ні пры якіх абставінах. На маё шчасце, я люблю рознае цеста, але перавагу аддаю сапраўды бісквітнаму.

Млынар. Свята млынара. Цеста для бісквіта.

Як заўважала ўжо раней, рэцэпту, з якім са мной яшчэ на пачатку 1990-х падзялілася адна сваячка, ужо шмат гадоў. А відазмяняючы начынне і праслойку, мы ад бісквіту не стамляемся ніколі! 🙂 Рэцэпт прыводжу, ужо напалам падзелены. Бо калі пячы бісквіт на 6 яек… Атрымаецца дужа вялікім.

Інгрэдыенты:

  • 3 яйкі
  • ½ шклянкі цукру (вар’іруецца – у залежнасці ад густу)
  • 1 шклянка мукі
  • 1 пакецік ваніліну
  • ¾ ст.л. разрыхляльніка для цеста (мой уласны дадатак у апошнія гады, у класічным рэцэпце не было).

Прыгатаванне:

  1. Бялкі аддзяляем ад жаўткоў.
  2. Любым зручным спосабам (у мяне яшчэ старэнькі, але любімы міксер) узбіваем бялкі ў моцную пену.
  3. Дадаем цукар, узбіваем.
  4. Дадаем жаўткі, узбіваем яшчэ раз.
  5. Прасейваем (абавязкова!) муку разам з ванілінам і разрыхляльнікам, дадаем да узбітых з цукрам яек.
  6. Дбайна вымешваем і даем пастаяць 10-15 хвілін.
  7. Далей ужо са змазваннем-пасыпаннем-засціланнем формы (альбо з прапусканнем якіх элементаў) разбіраемся самастойна – як вы прывыклі.
  8. Выпякаем пры тэмпературы 180° прыкладна 30-40 хвілін. Але, вядома ж, кантралюем працэс.

А затым... Можна есці проста бісквіт. Можна разрэзаць яго напалам і змазаць сметанковым крэмам (смятана, узбітая з цукрам, прапорцыі адвольныя) унутры і зверху. І туды, і туды дадаць парэзаны кружочкамі банан. Зверху пасыпаць шакаладам (надзерці шакаладныя цукеркі ці кавалачкі шакаладу на тарцы альбо выкарыстаць для ўпрыгажэння какаву). Калі задумалі шарлотку, на дно формы спачатку ўкладваем парэзаныя долькамі яблыкі (лепей скурку зрэзаць), а тады заліваем цестам.

Варыянтаў – мора! Проста прастора для фантазіі. Галоўнае, што аснова ўсяму – ён, бісквіт. Таму так і хочацца сёння выгукнуць: «Віват, бісквіт!» І – «Смачна есці!» А напрыканцы – традыцыйнае! 🙂 Ці любіце вы бісквіт так, як люблю яго я?!

Падпісвайцеся на наш канал у Telegram, групы ў Facebook, «УКантакце», у «Аднакласніках» – і будзьце ў курсе свежых навінаў! Толькі цікавыя відэа на нашым канале YouTube, далучайцеся!

Матэрыялы на сайце bel.24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце bel.24health.by

0 0 74

Рэдактар сайта, журналіст, блогер. Вышэйшая філалагічная адукацыя.Нарадзілася ў вёсцы Клінок Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. З 1980 года жыву ў г.Чэрвень.У 1996 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (дыплом з адзнакай) па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура». З 2003 па 2005 год па ўласнай ініцыятыве вучылася дыстанцыйна ў Еўрапейскай школе карэспандэнцкага навучання, маю пасведчанне аб заканчэнні курсу «Журналістыка».У журналістыцы – з 2001 года. Працавала загадчыкам аддзела пісьмаў і масавай работы, журналістам у газеце «Раённы веснік» (г.Чэрвень), уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда» па Чэрвеньскім, Уздзенскім і Старадарожскім раёнах. Шмат гадоў актыўна супрацоўнічала з газетамі «Звязда», «Голас Радзімы», «Народная газета», «Беларуская ніва», «Беларуская лясная газета», часопісам «Гаспадыня». З 2018 года – рэдактар беларускай версіі сайта «Здаровыя людзі», журналіст, аўтар блога «Думкі ўслых».З’яўляюся адным з аўтараў-укладальнікаў кнігі «Памяць. Чэрвеньскі раён», кніг «Матери Минщины» (абласны праект), «С любовью к детям» (рэспубліканскі праект). Аўтар першага ў Беларусі касмічнага інтэрв’ю (Міжнародная касмічная станцыя-Зямля) з касманаўтам Раскосмасу, ураджэнцам г.Чэрвеня Алегам Навіцкім (газета «Звязда», 2013 г.).Аўтар блогу на платформе bloger.by. У 2018 годзе прызнаная пераможцай першага рэспубліканскага творчага конкурсу на лепшае асвятленне ў сродках масавай інфармацыі і сацыяльных сетках лясной тэматыкі і дзейнасці органа дзяржаўнага кіравання ў намінацыі «За прасоўванне лясной тэматыкі ў сацыяльных сетках». Узнагароджана Дыпломам Міністэрства лясной гаспадаркі.