08.05.2020
08.05.2020

Не забыцца, не страціць... Застацца ўдзячнымі…

logo
Думкі ўслых
326 076
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

Дзе б мы ні знаходзіліся ў дзень 9 Мая, галоўнае – гэта памятаць. Што вайна – была. Як бы зараз ні стараліся перайначыць гісторыю. І забрала яна шмат жыццяў. Не толькі тых, хто змагаўся супраць захопнікаў, але і мірнага насельніцтва, дарослых і дзяцей. І гэта столькі асабістых трагедый…

9 Мая. Дзень Перамогі. Хатынь.

Здаецца, праз столькі дзесяцігоддзяў пасля Перамогі сум павінен ужо стаць светлым. Ды штосьці не атрымліваецца… То ўспаміны пра блізкага чалавека, страчанага ў вайну (якога ніколі не бачылі, але ж ад гэтага не лягчэй), жалем кладуцца на сэрца… То асабістая страта, якая так баліць… То трывога за блізкіх падчас пандэміі каранавіруса… Асабіста мяне не радуе пакуль што гэты май. Хаця і прыгожы, квітнеючы.

Што прыгадваецца напярэдадні і ў дзень свята? Найперш тыя шыкоўныя парады, у якіх удзельнічала яшчэ школьніцай. Колькі тады было ветэранаў! Як мы іх паважалі, як імі ганарыліся, з якой радасцю ўручалі кветкі! З якім хваляваннем слухалі іх выступленні падчас урокаў мужнасці… Чыталі пра піянераў-герояў… Перапісваліся з маці аднаго з іх, Колі Гойшыка, чыё імя насіў наш піянерскі атрад.

Мы верылі ў тое, што адбывалася. І яно здавалася такім правільным… Хаця чаму – здавалася? Такім і было. У свой час. Нас жа не вучылі благому. Вучылі раўняцца на лепшых. І мы стараліся і цягнуліся. Усім атрадам. Стаялі ў пачэсным каравуле ля бюстаў загінуўшых. У жывым калідоры, калі па ім ішлі ветэраны. Тое пачуццё захаплення і ўдзячнасці памятаецца і зараз.

9 Мая. Дзень Перамогі. Ушанаванне ветэранаў у СССР.

Прыгадваюцца і сустрэчы з ветэранамі, удзельнікамі вайны, партызанамі і падпольшчыкамі, дзецьмі ваеннага часу, пра якіх я пісала, калі працавала журналістам раённай, а затым і абласной газеты. Многія з іх дэманстравалі выдатную памяць. Пра такія дробязі распавядалі! Хтосьці і ва ўзросце за 90, пад 100 гадоў быў яшчэ даволі бадзёрым, і гэта тады так радавала. Як і клопат пра ўдзельнікаў вайны іх блізкіх…

А засмучаць пачало, калі адзін за другім сыходзілі героі маіх аповедаў. І вось гэта па-сапраўднаму і сумна, і балюча…

З пачуццём удзячнасці і павагі прыгадваю вельмі інтэлігентную Лізавету Іванаўну Гурэвіч, светлая ёй памяць. Так атрымалася, што ў шостым класе трэба было напісаць конкурснае сачыненне з успамінам ветэрана. І мая мамачка павяла мяне да сям’і ветэранаў – Лізаветы Іванаўны і Іосіфа Ізраілевіча Гурэвічаў.

Ужо не памятаю, чаму была выбрана менавіта жанчына… Затое добра запомілася, як сціплая Лізавета Іванаўна спыталася: «Гэта ж не для публікацыі ў газеце?!» Мы яе запэўнілі, што не. Але…

Сачыненне было конкурсным. Лепшыя вырашылі надрукаваць у нашай раённай газеце. І ў адзін з дзён я, шасцікласніца… Не, не з радасцю – з жахам, няйнакш, пабачыла свой аповед пра Лізавету Іванаўну надрукаваным. Давялося выбачацца, хаця мы і ведаць не ведалі, што так адбудзецца… Зрэшты, яна даравала лёгка…

Затое, атрымалася, гэта была мая першая публікацыя. І да журналісцкай прафесіі пасля настаўніцкай я ўсё ж прыйшла на пачатку двухтысячных. Такім чынам Лізавета Іванаўна зрабілася маёй своеасаблівай «хроснай» у прафесіі. Як і тагачасны рэдактар раёнкі Аляксандр Станіслававіч Бушэнка, з якім пазней не адзін год давялося папрацаваць разам.

І якія нумары мы рыхтавалі да 9 Мая! Матэрыялы пра ветэранаў з фота, успаміны, інтэрактыўнае апытанне жыхароў Чэрвеньшчыны… Тыя гады працы прыгадваю зараз з удзячнасцю. Бярэш у рукі святочны нумар – і такі гонар за зробленае!

Дзень Перамогі, як мне падаецца, ніколі не зробіцца шараговым днём. Незалежна ад таго, ідзем мы на парад альбо глядзім яго ў сеціве, удзельнічаем ці не ў гуляннях, працуем на дачы, адзначаем альбо не за святочным сталом, любуемся салютам з балкона…

9 Мая. Дзень Перамогі. Салют у Мінску.

Галоўнае – памяць. Галоўнае – удзячнасць. Рэальны клопат пра жывых герояў ці догляд месцаў пахавання. Бо сапраўды: ніхто не забыты і нішто не забытае. Гэта – не лозунг савецкіх часоў. Гэта – памяць сэрца…

Матэрыялы на сайце 24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце 24health.by.

326 0 76

Рэдактар сайта, журналіст, блогер. Вышэйшая філалагічная адукацыя.Нарадзілася ў вёсцы Клінок Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. З 1980 года жыву ў г.Чэрвень.У 1996 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (дыплом з адзнакай) па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура». З 2003 па 2005 год па ўласнай ініцыятыве вучылася дыстанцыйна ў Еўрапейскай школе карэспандэнцкага навучання, маю пасведчанне аб заканчэнні курсу «Журналістыка».У журналістыцы – з 2001 года. Працавала загадчыкам аддзела пісьмаў і масавай работы, журналістам у газеце «Раённы веснік» (г.Чэрвень), уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда» па Чэрвеньскім, Уздзенскім і Старадарожскім раёнах. Шмат гадоў актыўна супрацоўнічала з газетамі «Звязда», «Голас Радзімы», «Народная газета», «Беларуская ніва», «Беларуская лясная газета», часопісам «Гаспадыня». З 2018 года – рэдактар беларускай версіі сайта «Здаровыя людзі», журналіст, аўтар блога «Думкі ўслых».З’яўляюся адным з аўтараў-укладальнікаў кнігі «Памяць. Чэрвеньскі раён», кніг «Матери Минщины» (абласны праект), «С любовью к детям» (рэспубліканскі праект). Аўтар першага ў Беларусі касмічнага інтэрв’ю (Міжнародная касмічная станцыя-Зямля) з касманаўтам Раскосмасу, ураджэнцам г.Чэрвеня Алегам Навіцкім (газета «Звязда», 2013 г.).Аўтар блогу на платформе bloger.by. У 2018 годзе прызнаная пераможцай першага рэспубліканскага творчага конкурсу на лепшае асвятленне ў сродках масавай інфармацыі і сацыяльных сетках лясной тэматыкі і дзейнасці органа дзяржаўнага кіравання ў намінацыі «За прасоўванне лясной тэматыкі ў сацыяльных сетках». Узнагароджана Дыпломам Міністэрства лясной гаспадаркі.