25.01.2019
25.01.2019

Птушкі дзяцінства

logo
Думкі ўслых
106 055
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

«Ну калі ласка, няхай ты акажашся снегіром!» – маўкліва ўпрошвала я птушку, якая сядзела практычна на самай макаўцы дрэва з «завушніцамі» насення. Вызначыць, хто гэта – гарэза-верабей, шчабятуння-сінічка ці сапраўды чырванагруды снягір, пакуль не ўяўлялася магчымым. Бо далекавата было. І высакавата. Да таго ж, на мяккіх лапах паціху падкрадаўся змрок. І толькі абрысы птушкі былі бачнымі на фоне блакітнавата-шэрага нізкага неба…

А мне так хацелася, каб гэта ўсё ж такі быў снягір! Галоўнае, менавіта на гэтых дрэвах, што растуць паабапал вуліцы Барыкіна ў Чэрвені, яны дазваляюць пабачыць сябе ўжо некалькі гадоў запар. Хаця знаёмыя з многіх гарадоў, у тым ліку і правінцыйных, не бачылі гэтых заваблівых птушачак ужо даволі даўно.

Між тым, адлегласць паміж мной і дрэвам імкліва скарачалася, бо я ўсё паскарала хаду, баючыся, што птушка проста паляціць. Але не! Яна мяне дачакалася. Снягі-і-і-і-ір! Урр-р-р-рр-а!!! Гэта сапраўды аказаўся ён! Сядзеў ужо ў паўзмроку ў гордай адзіноце. Ці то чакаў сваіх сябрукоў, ці то проста пераводзіў дух перад пералётам у іншае месца.

А вы любіце назіраць за снегірамі?! І як даўно бачылі іх? Гэта ж колькі станоўчых эмоцый яны выклікаюць! І радасць, і шчасце, і задавальненне… А якая асалода для вачэй! Здаецца, і сэрца пачынае біцца шпарчэй, бы на спатканні з каханым чалавекам. І ўсе нягоды сапраўды некуды адыходзяць…

Вось так бы стаяла б і любавалася ім – доўга-доўга! Але ж змяркалася. І так людзі, пабачыўшы мяне з задранай галавой, пачыналі глядзець туды ж. Маўляў, што там цікавага?! Хто не бачыў, той проста пытаўся. А пачуўшы, што да нас нарэшце прыляцелі снегіры, мімаволі ўсміхаўся. Абыякавых не было! Як і сярод сяброў-блогераў, з якімі я ўжо традыцыйна дзялюся сваёй радасцю ад прылёту гэтых птушак.

…Год таму іх было даволі шмат на нашых дрэвах на вуліцы Барыкіна. Спадзяюся, сёлета іх не меней, і я яшчэ абавязкова пабачу ўсіх. А летась гэта выглядала так.

А ўвогуле, у мінулым годзе снегіры здзівілі нас яшчэ і ўвесну! 27 сакавіка прыляцелі пад самае наша акно! Уселіся на старую алычу і там фактычна абжыліся. Так прыемна было назіраць за імі!

Усё ж такі валодаюць гэтыя птушкі нейкай дзівоснай магіяй. І мы вельмі ўдзячныя ім за тое шчасце, што яны дораць адным толькі з’яўленнем. Са сваімі чырвонымі грудкамі снегіры выглядаюць так урачыста і святочна! Здаецца, нават выпраменьваюць  цяпло…

А яшчэ выклікаюць прыемныя ўспаміны дзяцінства. Калі снягі былі вялікімі і пульхнымі, а снегіры ў вёсцы – не гасцямі, а гаспадарамі. Кожную зіму. Тады дрэвы ці кусты былі літаральна ўсыпаны шэра-чырвонымі шарыкамі. А гронкі рабіны ці каліны абавязкова нарыхтоўваліся з восені – для снегіроў. І мы з нецярплівасцю чакалі, калі ж у кармушкі можна будзе пакласці гэты пачастунак. І радаваліся, калі ён аказваўся запатрабаваным…

А да вас прыляцелі ўжо снегіры?!

Матэрыялы на сайце 24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце 24health.by.

106 0 55

Рэдактар сайта, журналіст, блогер. Вышэйшая філалагічная адукацыя.Нарадзілася ў вёсцы Клінок Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. З 1980 года жыву ў г.Чэрвень.У 1996 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (дыплом з адзнакай) па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура». З 2003 па 2005 год па ўласнай ініцыятыве вучылася дыстанцыйна ў Еўрапейскай школе карэспандэнцкага навучання, маю пасведчанне аб заканчэнні курсу «Журналістыка».У журналістыцы – з 2001 года. Працавала загадчыкам аддзела пісьмаў і масавай работы, журналістам у газеце «Раённы веснік» (г.Чэрвень), уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда» па Чэрвеньскім, Уздзенскім і Старадарожскім раёнах. Шмат гадоў актыўна супрацоўнічала з газетамі «Звязда», «Голас Радзімы», «Народная газета», «Беларуская ніва», «Беларуская лясная газета», часопісам «Гаспадыня». З 2018 года – рэдактар беларускай версіі сайта «Здаровыя людзі», журналіст, аўтар блога «Думкі ўслых».З’яўляюся адным з аўтараў-укладальнікаў кнігі «Памяць. Чэрвеньскі раён», кніг «Матери Минщины» (абласны праект), «С любовью к детям» (рэспубліканскі праект). Аўтар першага ў Беларусі касмічнага інтэрв’ю (Міжнародная касмічная станцыя-Зямля) з касманаўтам Раскосмасу, ураджэнцам г.Чэрвеня Алегам Навіцкім (газета «Звязда», 2013 г.).Аўтар блогу на платформе bloger.by. У 2018 годзе прызнаная пераможцай першага рэспубліканскага творчага конкурсу на лепшае асвятленне ў сродках масавай інфармацыі і сацыяльных сетках лясной тэматыкі і дзейнасці органа дзяржаўнага кіравання ў намінацыі «За прасоўванне лясной тэматыкі ў сацыяльных сетках». Узнагароджана Дыпломам Міністэрства лясной гаспадаркі.