12 Лютага
12.02.2018

Сіла, мацнейшая за грып, або Крыху брыдкая казка

logo
Выхоўвай дзяцей
96 0 41
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

У Новым Доме, у Новай Кватэры жылі-былі рэчы, якія нічога пра жыццё не ведалі. Адкуль, скажыце, веды тыя браць, калі ад моманту з’яўлення на розных фабрыках бачылі яны толькі ўпакоўку, што затуляла іх ад пашкоджанняў, і склады, на якіх рэчы захоўваліся.Таму, натуральна, Новыя Дзверы ў Новай Кватэры гатовыя былі не зачыняцца і пускаць якіх заўгодна наведвальнікаў. Добра, што хоць Замок, моцны прафесіянал, трохі разбіраўся ў парадках і дазваляў Дзвярам адчыняцца толькі тады, калі на тое была згода Гаспадара.

А Гаспадара Новай Кватэры звалі... чакайце, як жа яго звалі? Цяляк? Ці Віляк? А, можа, Каляк? Не, не, Хіляк! Дакладна, звалі яго Хіляк! Як можна было забыцца, бо чалавек той цалкам адпавядаў свайму прозвішчу! Невысокі і худы-худы, нават, можна сказаць, усохлы, бо смаліў, як паравоз, цыгарэтку за цыгарэткай. Яшчэ крукам сядзеў за камп’ютарам, таму быў трохі згорблены, і тырчэў перад тэлевізарам – таму быў крыху слепаваты. Хіляк, сапраўдны Хіляк! Аднак пра яго мы крыху пазней раскажам, а зараз паслухайце, што сёлета зімой учынілі Новыя Дзверы ў той Новай Кватэры.

Аднойчы прыйшоў да іх падазронага выгляду пан. У капелюшы, паліто да самых пят, нагавіцы напрасаваныя, чаравікі блішчаць…

«У чым жа падазронасць? – можа запытаць кожны. – Хіба лепей было б, каб той чалавек без капелюша хадзіў і свяціў лысінай, калі лысы, ці матляў кудламі па ветры, калі валасаты?»

Не, рэч, вядома, не ў капелюшы. І не ў наваксаваных чаравіках, хаця яны і вельмі падазрона блішчэлі, нібы імкнуліся як найхутчэй у давер кожнаму сустрэчнаму ўцерціся. Рэч у вачах таго пана. Яны бегалі. Добры чалавек глядзіць проста і адкрыта, а злавіць позірк гэтага суб’екта не было ніякай магчымасці. Новым Дзвярам гэта не спадабалася, але збіла з панталыку падабенства незнаёмца з Гаспадаром. Такі самы невысокі і сухенькі, выглядае на сваяка. Вось Дзверы і прыадчыніліся! Можна нават сказаць, ад задуменных разваг пра падабенства Гаспадара з Незнаёмцам, а не ад страчанай пільнасці, і прыадчыніліся ж зусім крышачку. Але гэтага было досыць, каб пан разам са сваім капелюшом, чаравікамі, адпрасаванымі нагавіцамі і паліто да самай падлогі шмыгнуў у кватэру і там ужо неяк дзіўна павітаўся.

«А-а-а-а-пчхі!»

Так, так – не «Здароў!», не «Добры дзень!», не «Прывітанне! », а менавіта «А-а-а-а-пчхі!»

Замок, які быў задрамаў, ад чыху абудзіўся і ўгледзеў, што Дзверы ўпусцілі ў хату незнаёмца. Але ўжо позна праяўляць пільнасць – Замок не сабака, не пагоніцца і не ўкусіць. Ён толькі шчоўкнуў – і Дзверы шчыльна зачыніліся. Яны нават выгляд зрабілі, што, калі што якое, яны разам з Замком ні пры чым.

Але і Новыя Дзверы мы цяпер пакінем у спакоі. Яны, безумоўна, вінаватыя – не варта абы-каго ў хату без дазволу Гаспадара пускаць! Але галоўнае ў гэтай гісторыі ўсё адно тое, што падазроны тып сам абраў гэтыя Дзверы і ўсё адно знайшоў бы спосаб праз іх улезці.

А быў гэта, даражэнькія мае, вельмі гадкі пан. Ды вы яго ведаеце, а калі не ведаеце, дык, напэўна, чулі – ён апошнім часам часта па хатах цягаецца і так жыццё шчырым грамадзянам псуе і разладжвае, што злосць бярэ! А завуць гэтага пана Грып! Не Грыб, як вы падумалі, той – харошы чалавек, паважаны дантыст, ён зубы людзям лечыць. У гэтага Грыпа вочы заўжды чырвоныя і слязлівыя (таму і насоўвае ён капялюш на самыя вочы), і заўжды зялёныя смаркачы з носа да самай падлогі вісяць (таму і носіць ён палітон да пятаў). Вось-вось, вам ужо брыдка слухаць пра такога пана, а мне яшчэ горш, бо даводзіцца пра яго распавядаць!

Пан Грып, вядома, да розных людзей завітвае – не толькі да хілякоў, але і да мацакоў! Да мацакоў, праўда, нашмат радзей, але ўсё адно, калі дабіраецца, так з ног збівае, што людзі ледзь выжываюць!

Дык вось, гэты самы пан Грып апынуўся ў кватэры Хіляка. Як чыхнуў на яго – і ўсё: наш Хіляк з ног далоў і спёкся! Ляжыць, стогне. Стаў тэмпературу мераць – тэрмометр ад гарачыні лопнуў. Стаў «Хуткую» выклікаць – не едуць! Бач ты, пан Грып там трошкі раней пабываў і ўсіх урачоў зваліў высокай тэмпературай.

Што рабіць? Ляжыць Гаспадар ледзь жывы, не варушыцца, а рэчы радыя б дапамагчы, ды не ведаюць, як – мы ж казалі ўжо, усе чыста новыя, жыцця не нюхалі. Вось каб былі яны такія самыя спрактыкаваныя, як, скажам, рэчы ў кватэры пана Грыба, што дантыстам працуе (і, дарэчы, рэдка хварэе), яны б зараз цыбулі нарэзалі ды па хаце параскладалі, ці часнаку пачысцілі і далі б Гаспадару з’есці, ці хаця б хату добра праветрылі, бо той пан Грып надта свежага паветра баіцца.

Не, рэчы ў Новай Кватэры нічога такога не ведалі і таму моўчкі назіралі, як пакутуе іх Гаспадар. Але вось Шклянка адумалася першай. Хоць і была яна новай, але пераняла ад продкаў веды пра свае непасрэдныя абавязкі. І ў такіх надзвычайных абставінах скеміла Гаспадару вады падаць. А за Шклянкай ужо і Гарбатнік спахапіўся, чай з малінай запарыў, і Аптэчка, у якой розных горкіх пігулак знайшлося – і ад кашлю, і ад тэмпературы, і ад насмарку – дапамогу прапанавала. Нашпігавалі ўсім, чым маглі, свайго Гаспадара, а пан Грып толькі пасміхаецца: голымі рукамі мяне не возьмеш! Я ўжо і да пігулак розных прывык – не баюся. А чай ваш з малінай мне – цьфу! – кампоцік!

Ну, толькі ніхто надта на яго зважаць не стаў. Выходжваюць рэчы свайго Гаспадара, стараюцца, Грыпа на змор бяруць. Урэшце, тэмпература ў пана Грыпа паменшылася, а пасля і зусім нармалізавалася, смаркачы зніклі, чыхі мінулі! А без усяго гэтага багацця пан Грып ужо не толькі не грып, але зусім і не пан. Змарнеў, вушы ў трубачку скруціліся. Дык ён бачком, бачком – і ўцякаць! Тут ужо Дзверы самі адчыніліся, ні хвілінкі не марудзілі! Строгі Замок на іх нават не сварыўся, наадварот – пахваліў.

Уцёк пан Грып – палепшала Гаспадару. Узрадваліся рэчы, налюбавацца на яго не могуць. Адно засмучае: Грып у злосці паабяцаў вярнуцца і яшчэ не такое ўчыніць у іх у хаце.

Ажно тут уключыўся Радыёпрыёмнік.

– Слухайце, – кажа, – праз мяне столькі цікавага і карыснага перадаюць. Пустога, канешне, таксама стае, але тут мне згадалася перадача пра здароўе. Вядучая казала, што найлепшая зброя ад грыпу – моцны імунітэт: то бок, здольнасць арганізма супрацьстаяць розным хваробам.

– Дзе ж дастаць таго імунітэту? – зашапталіся зацікаўлена рэчы.

– Ды ў кватэры яго не знойдзеш. Трэба больш на вуліцу хадзіць і на свежым паветры гімнастыкай займацца!

Вось яно што! Толькі як гэта Гаспадара з кватэры на вуліцу выпхнуць? Ён, як трошкі палепшыла, зараз жа за камп’ютар, ад яго да тэлевізара – вось і ўсе прагулкі.

Узяліся тады рэчы выхоўваць свайго Гаспадара. Толькі ён да Камп’ютара – Крэсла на дыбкі і скіне яго! Камп’ютар адключаецца, Тэлевізар мігціць, Радыёпрыёмнік перашкоды ловіць і шуміць. Толькі Красоўкі, калі Гаспадар стаў іх абуваць, не працівіліся і вывелі-такі яго на двор! А там ужо паціху-патроху па скверы і пахадзілі, і пабегалі…

Адным словам, вярнуўся Гаспадар дадому нейкім іншым. Вочы блішчаць, шчокі пунсавеюць, настрой добры. Углядаюцца рэчы здзіўлена – зусім да сталага пана не падобны Гаспадар, а больш да гарэзлівага хлопчыка.

Так, сябры мае! Гэта і быў хлопчык, сямікласнік Пятро. Ягоныя бацькі адразу пасля пераезду ў Новую Кватэру ў камандзіроўку паехалі, а яго пакінулі за гаспадара. Пытанне, вядома, спрэчнае, ці можна дзяцей, хоць і не зусім малых, без нагляду пакідаць. Ну, але пра гэта як-небудзь іншым разам пагамонім. А рэчы ж нічога не ведалі, ім пасля Школьны Партфель усё як ёсць расказаў. Таму, выходзіць, пан Грып Пятра з аднаго чыху адолеў, што свету белага ён за камп’ютарам і тэлевізарам не бачыў, а яшчэ ўзяўся цыгарэткі смаліць – таму больш да старога быў падобны, чым да хлопчыка.

Але ў тым і фокус, што пасля добрай прагулкі спадабалася Пятру на вуліцы. Ён нават, як вясна надышла, стаў выходзіць у двор і ў футбол гуляць, раніцай бегаў, пасля запісаўся ў басейн. Словам, не пазнаць чалавека! Плечы выпрасталіся, твар здароўем патыхае. За камп’ютарам сядзіць мала, тэлевізар уключае рэдка. Ну і, канешне, паліць кінуў – не пасуе гэта яго новаму ладу жыцця.

Бацькі дадому вярнуліся – не нацешацца з сына! А пан Грып прыходзіў яшчэ недзе праз год, як і пагражаў. Дзверы, ужо жыццём навучаныя, не хацелі яго пускаць. Дык ён у маленькую драбінку перакінуўся, узлез маме на каўнер паліто – і такім чынам у кватэру трапіў.

І чыхаў ён на Пятра, і смаркачы свае брыдкія распускаў, і тэмпературу на хлопца наганяў – не паддаецца, і ўсё тут!

Давялося пану Грыпу ганебна ад Пятра ўцякаць: значыцца, сілу хлопец займеў, мацнейшую за Грып!

Чакайце-чакайце, мы ж зусім сказаць забыліся: прозвішча таго Пятра зусім не Хіляк было. Гэта яго мянушка была, бо хадзіў, як заморак. А прозвішча яго… Ат, не важна! Важна, што Хіляком яго цяпер ніхто дакладна не заве.

А калі вы таксама не хочаце быць хілякамі, а да таго ж не любіце рознай брыдоты кшталту зялёных смаркачоў, паспрабуйце зрабіць, як Пятро.

Дачытайце казку – і гайда на свежае паветра!

Матэрыялы на сайце 24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце 24health.by.

96 0 41

Наверх