10.02.2019
10.02.2019

Таблеткі дзяцінства

logo
Думкі ўслых
112 049
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

Як толькі распусціліся дарогі, за імі ўслед распусціліся і насы. Сыра, мокра... Вось і чханне, кашлянне ды смарканне вакол. І адразу ж у сацыяльных сетках, на парталах і не толькі загучала інфармацыя пра шкоду антыбіётыкаў і самалячэння. Эх, а калісьці ж у дзяцінстве бацькі нас лячылі сапраўды самі, і выключна тэтрацыклінам ды аспірынам. Плюс – народнымі сродкамі.

Так, у мяне сёння зноў настальгія па тым часе, калі дрэвы былі вялікімі, поры года – абсалютна хрэстаматыйнымі, а хваробы – цалкам вядомымі і прадказальнымі. Прадукты без ГМА, наваколле – без наступстваў аварыі на Чарнобыльскай АЭС... І мокрыя ногі далёка не заўсёды прыводзілі да прастуды. А часцей за ўсё гэта было натуральным загартоўваннем.

Нават у крыху старэйшым узросце. Памятаю, як падчас вучобы ў Магілёўскім педвучылішчы на мяжы зімы і вясны нас накіравалі на спартыўнае арыентаванне. Цяпер бы я сказала – гэта быў тэст на выжывальнасць. У якую светлую галаву прыйшла такая ідэя – ужо і не дазнацца. Але факт застаецца фактам...

Мы вельмі стаміліся, бегаючы па пікетах, вымаклі і выпацкаліся ў брудзе. І настолькі ўжо ўсё роўна было, што проста зайшлі ў добры такі вадаёмчык з талай вадой і проста прапаласкаліся там – практычна па пояс. А тады пабрылі на аўтобус... З надзеяй, што захварэем, нам дадуць даведкі, і мы паедзем дахаты!

«Дык вось жа фіг вам! – зларадна пераглянуўшыся, вырашылі нашы маладыя арганізмы. – Вы хітрыя?! А мы яшчэ хітрэйшыя!» У выніку нават не кашлянулі... Зараз пра такую загартаванасць даводзіцца толькі марыць. Бо трохі начхалі побач, пакашлялі ды пасмаркаліся – і нябачныя вірусы, паціраючы ручкі ў задавальненні, паскакалі да цябе...

А ў дзяцінстве... Кожная хвароба, скажам так, прыходзіла ў сваю пару, у сваім узросце. Калі ж усё ж прастывалі і ўзнімалася тэмпература... З хатняй аптэчкі з’яўляліся яны – аспірын і тэтрацыклін. Тэтрацыклін я нават па-свойму любіла, бо яго глазураваная абалонка мела больш-менш прыемны смак. Аспірын жа быў зусім простым. Класічным. Без усялякіх смакавых дадаткаў, не шыпучы... Па рысцы яго ламалі папалам. Ну, і дапамагаў, трэба сказаць.

Але больш за ўсё я любіла народныя сродкі! Гэта калі бабуля ішла ў лес і ламала маліннік. Тады яго запарвалі і давалі піць пры кашлі. З цукрам гэта вельмі смачны напой! Тым больш у дзяцінстве ў колькасці цукру я сябе не абмяжоўвала. Тры чайныя лыжачкі ў кубак – бух! І мне смачна лячыцца...

Малінавае варэнне таксама было класікай. І ўспрымалася прыхільна. Морс з журавінаў – смаката! А вось гарачае малако з мёдам... Ці з содай... Ой, не-е-е-е-е! Гэта ледзь не са слязьмі. І толькі пасля доўгіх угавораў, што я хутчэй папраўлюся і зноў змагу мераць лужыны!

Малінавае варэнне

Яшчэ была такая непрыемнасць, як гарчычнікі!

О, гэта ўжо сур’ёзна трэба было патрапіць! Кладзешся на жывот, два штукі прылепліваюць на спіну. Пераварочваешся, каб іх прыціснуць. І – а-а-а-а-а!!! Асабліва калі свежанькія былі! Ну такія ж пякучыя! Але ж таксама дапамагалі.

Як і яшчэ адна класіка – ногі парыць.

Паласканне горла, інгаляцыі пад коўдрай над каструлькай. Плюс калі горла баліць – спіртавы кампрэс. Праўда, гэта ўжо не ў такім юным узросце. А, націралі яшчэ спіртам! Спіну і ногі... А тады абвязвалі вялікай хустай. Ну як так можна заснуць?!

Вось такое было ўсё – немудрагелістае, простае, натуральнае... Да чаго ўжо некалькі гадоў як, уласна кажучы, і вяртаюся. У сэнсе, спрабую абыходзіцца без таблетак. Дарэчы, чытаю, што не адна такая. Нават урачы самі, бывае, гэтак жа лечацца. Шмат піцця – і ніякіх таблетак. Каб арганізм сам змагаўся. А яшчэ калі ёсць магчымасць у гэты час пабыць дома... Так і адбываецца натуральнае вылячэнне.

Зрэшты, стаўленне да гэтага ў кожнага сваё, што таксама натуральна. Хтосьці верыць у сілу таблетак, хтосьці – у не вывучаныя яшчэ рэзервы свайго арганізму ды народныя рэцэпты.

Але і ў тым, і ў другім, і ў трэцім выпадку – будзьце здаровымі, сябры! А калі ўсё ж захварэлі – хуткага і грунтоўнага вам выздараўлення!

Матэрыялы на сайце bel.24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце bel.24health.by

112 0 49

Рэдактар сайта, журналіст, блогер. Вышэйшая філалагічная адукацыя.Нарадзілася ў вёсцы Клінок Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці. З 1980 года жыву ў г.Чэрвень.У 1996 годзе скончыла Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка (дыплом з адзнакай) па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура». З 2003 па 2005 год па ўласнай ініцыятыве вучылася дыстанцыйна ў Еўрапейскай школе карэспандэнцкага навучання, маю пасведчанне аб заканчэнні курсу «Журналістыка».У журналістыцы – з 2001 года. Працавала загадчыкам аддзела пісьмаў і масавай работы, журналістам у газеце «Раённы веснік» (г.Чэрвень), уласным карэспандэнтам абласной газеты «Мінская праўда» па Чэрвеньскім, Уздзенскім і Старадарожскім раёнах. Шмат гадоў актыўна супрацоўнічала з газетамі «Звязда», «Голас Радзімы», «Народная газета», «Беларуская ніва», «Беларуская лясная газета», часопісам «Гаспадыня». З 2018 года – рэдактар беларускай версіі сайта «Здаровыя людзі», журналіст, аўтар блога «Думкі ўслых».З’яўляюся адным з аўтараў-укладальнікаў кнігі «Памяць. Чэрвеньскі раён», кніг «Матери Минщины» (абласны праект), «С любовью к детям» (рэспубліканскі праект). Аўтар першага ў Беларусі касмічнага інтэрв’ю (Міжнародная касмічная станцыя-Зямля) з касманаўтам Раскосмасу, ураджэнцам г.Чэрвеня Алегам Навіцкім (газета «Звязда», 2013 г.).Аўтар блогу на платформе bloger.by. У 2018 годзе прызнаная пераможцай першага рэспубліканскага творчага конкурсу на лепшае асвятленне ў сродках масавай інфармацыі і сацыяльных сетках лясной тэматыкі і дзейнасці органа дзяржаўнага кіравання ў намінацыі «За прасоўванне лясной тэматыкі ў сацыяльных сетках». Узнагароджана Дыпломам Міністэрства лясной гаспадаркі.