17.08.2021
17.08.2021

Жырафа і чарніцы (казка)

logo
Адукацыя і выхаванне
0 050
Памер шрыфта:
  • A
  • A
  • A

– Іллюшык, сынок, не спяшайся, калі ясі. Будзь уважлівым, а тое забрудзіш маечку чарнічным варэннем, адмыць маме будзе зусім няпроста, – пяшчотна ўшчувала маці свайго сыночка.

Жырава. Чарнічнае варэнне.

Яна недарэмна папярэджвала: гуляючы ў садку, ён паспеў ужо запэцкаць да колеру зямлі бялюткую сарочку, на якой была намалявана прыгожая жоўтая Жырафа. І калі мамка ласкава сармаціла свайго хлапчука, ён толькі бліскаў блакітнымі вочкамі і звяртаўся да яе з бясконцымі пытаннямі.

– Каб я ведаў, мамка, дзе жыве тая Жырафа, не запэцкаў бы.

– Ну і хітры ты ў мяне! Але адкажу на тваё пытанне. Жырафа – жвачная жывёла, а жыве яна ў далёкай Афрыцы. У саванах афрыканскіх.

– І ніколі не ласавалася чарнічным варэннем?!

– Ці не хочаш ты яе пачаставаць?!

Хлопчык толькі хітравата ўсміхнуўся, а як мамка адвярнулася – хуценька прапанаваў намаляванай Жырафе адну лыжачку чарнічнага варэння. Ён і не ўбачыў, як Жырафа ўсміхнулася, нават доўгай шыяй сваёй заматляла, маўляў, смачна. Але ж з камарыны нос той пачастунак…

Жырафа. Хлопчык пачаставаў яе чарнічным варэннем.

Надышла ноч. На неба выкаціўся з-за зор сярпок маладога месячыка. Усе ў доме паснулі, толькі намаляваная Жырафа ніяк не магла задрамаць: ёй так карцела пакаштаваць чарніцаў, бо гарэзлівы яе гаспадар толькі абудзіў апетыт. Яна прыгадала размову маці хлопчыка пра мясціны, дзе збірала смачныя ягады. Значыць, ісці патрэбна толькі туды.

– Але напачатку неабходна выбрацца з сарочкі. Зараз паспрабую, – амаль услых прамовіла Жырафа і павольна пачала пакручваць шыяй.

Праз колькі такіх рухаў атрымалася дзірка, і яна паціху пачала прасоўваць галаву, шыю і ўсё астатняе.

Каб не бачыў на свае вочы, не паверыў бы, што так роўненька і акуратненька ўдалося ей выслабаніцца. Быццам узялі і выразалі яе з тае сарочкі! Жырафа спрытна скокнула на ражок стала, затым на акно і – ў сад. Перамахнула цераз дзядулеў плот і паімчала ў лес. Яна зрабіла яшчэ толькі некалькі скачкоў, як поруч з’явіўся яе сябар – сабачка Шарык. Ён прыветна замахаў хвастом, схіліў галаву, нібы разглядаючы яе, павітаўся:

Жырафа і Шарык.

– Прывітанне, экзатычная Жырафа!

– Прывітанне! Ты скажы мне, як хутчэй дабрацца да таго месца, дзе растуць смачныя і сакавітыя чарніцы?

Шарык параіў ёй кіравацца напрамкі цераз поле і лужок, а там лясная сцяжынка і прывядзе да той самай палянкі, дзе і растуць сакавітыя чарніцы. Ён і сам мог бы праводзіць Жырафу, але ноччу сцерагчы будынак гаспадара патрэбна.

Жырафа ўважліва слухала сабачку, каб нічога не пераблытаць. А як запомніла – хутка аказалася ў патрэбным месцы.

Дрэўцы стаялі, як заварожаныя, толькі зрэдку шапацелі-перамаўляліся сваімі зялёнымі галінкамі ды гонкімі вершалінамі. А навокал ягадніку – суцэльны бэзава-валошкавы дыван. Нахілілася Жырафа і пакаштавала колькі сініх ягадак.

– Дык вось з чаго робяць такое смачнае варэнне! – усклікнула яна.

Жырафа. У лес па чарніцы.

А тут анекуль узяўся дзяцел-жаўна. Ён сеў на спіну Жырафе і сказаў:

– Так-так, у гэтым лесе самыя спелыя і смачныя ягады!

І ўшчыкнуў сваёй моцнай дзюбкаю Жырафу, ловячы няпрошаных мух на яе спіне. Аднак яна не адрэагавала, бо думала толькі аб адным.

– Сапраўды! Еш, колькі захочаш!

Жырафа працягвала нахіляцца і есці сакавітыя ягады.

Хутка развіднелася. Яна ўспомніла пра дом, маленькага хлопчыка-гарэзу Іллюшу і яго белую сарочку.

«Трэба спяшацца, – падумала Жырафа. – Часу зусім няма».

Яна зірнула на неба, а там месячык стаіць амаль над самымі вершалінамі стромкіх соснаў.

Жырафа. Просьба да месяца.

– Месячык ясны, месячык светлы! Аднясі мяне, калі ласка, да таго дому, дзе гасцюе хлопчык Іллюшка.

– Скачы хутчэй!

Жырафа разагналася, падскочыла вышэй за сосны ды елкі і зачапілася за ражок месячыка.

І месячык ясны панёс яе па небе.

– Ну вось ты і дома!

– Шчыры дзякуй табе, – адказала вясёлая Жырафа і паспяшалася ў сенцы, дзверы ў якія парупіўся адчыніць сабачка Шарык.

Маўляў, каб ніхто і не пачуў стуку клямкі.

Жырафа. Шарык адчыняе дзверы.

У дзіцячым пакойчыку смачна пасопваў і бачыў прыгодніцкія сны маленькі хлопчык Іллюшык. Жырафа наўздзіў вёртка вярнулася на сваё месца, і ўсё стала па-ранейшаму: на крэсле вісела белая сарочка, на ёй намаляваная жоўтая Жырафа. Але толькі ўся яна была ў бэзава-сініх кроплях.

З тае прыгодніцкай ліпеньскай ночы чарніцы заўсёды пакідаюць на адзенні свае бэзава-сінія плямы.

Шкада, што маленькі хлопчык Іллюшык так і не пабачыў вясёлую Жырафу той чароўнай ноччу, бо ён тым часам ужо спаў і бачыў казачныя сны. І табе, мой юны дружа, пара класціся адпачываць, каб таксама ўбачыць светлую казачную гісторыю.

Матэрыялы на сайце bel.24health.by носяць інфармацыйны характар і прызначаныя для адукацыйных мэтаў. Інфармацыя не павінна выкарыстоўвацца ў якасці медыцынскіх рэкамендацый. Ставіць дыягназ і прызначае лячэнне толькі ваш урач. Рэдакцыя сайта не нясе адказнасці за магчымыя негатыўныя наступствы, якія ўзніклі ў выніку выкарыстання інфармацыі, размешчанай на сайце bel.24health.by

0 0 50

Жанравы дыяпазон Аркадзя Жураўлёва вельмі шырокі. Яго пяру належаць больш за дзве сотні надрукаваных твораў у літаратурна-мастацкіх выданнях Беларусі і Расіі. Вядомы пісьменнік і як майстра міні-прозы. Яго лірычныя навелы крытыкі назвалі вершамі ў прозе. Аўтар зборнікаў сатыры і гумару «Апалонік для дырэктара» і кнігі сталай прозы «Я жадаю вам дабра...», а таксама сааўтар многіх калектыўных зборнікаў. Казкі Аркадзя Жураўлёва можна было пачуць у вячэрняй «Калыханцы» Беларускага радыё, іншых беларускіх радыёстанцый. Яны неаднойчы гучалі на Усесаюзным радыё. Аўтарскія творы пісьменніка ўвайшлі ў многія калектыўныя зборнікі. Не абмінуў Аркадзь Жураўлёў і такі жанр, як дэтэктыў. Гумарыстычныя і сатырычныя творы пісьменніка рэгулярна друкуе беларускі часопіс сатыры і гумару «Вожык. Яго героі ажылі на сцэнах народных тэатраў краіны. Сябра Саюза пісьменнікаў Беларусі з 2004 г. Узнагарожданы знакам СПБ «За вялікі ўклад у літаратуру».